• Witold Gombrowicz

Polak i Polska

Witold Gombrowicz

Przymus uwielbienia własnych form artystycznych u Polaków rodzi głupstwo. Nie umiemy dość stanowczo wzgardzić tandetą, ponieważ jest nasza. Musimy przystosowywać się do naszego wyrazu nawet wówczas, gdy on nie umie nas wyrazić.

  • Dawid Ogrodnik i Agnieszka Suchora na planie filmu „Cicha noc”

„Cicha noc” – melancholijna kolęda o zwyczajnej Polsce

Marcin Stachowicz

To w polskim kinie pewne novum. Piotr Domalewski otwiera nas na „miękkie” formy realizmu społecznego. Dowartościowuje Polskę średnią i małą.

  • Stanisław Wyspiański

Spotkania z Wyspiańskim

Jerzy Zawieyski

Jego wpływ na kształtowanie duchowe kilku pokoleń był jakości wyjątkowej, sięgającej w dziedziny, do jakich rzadko dociera sztuka. Poezja i teatr Stanisława Wyspiańskiego wychowały ludzi, którzy walczyli o Polskę, gdy nadszedł pamiętny wrzesień 1939 roku.

  • Stare Powązki w Warszawie

Przez lustro grobu

Marcin Cielecki

To, że nie zgadzam się z autorem nie oznacza, że książka „Za grobem” jest niewiele warta. Przeciwnie: Philip Almond stara się wyrwać nas z błogostanu posiadania odpowiedzi na wszystkie pytania.

  • Józef Puciłowski

Ojca Puciłowskiego szukanie własnej drogi do Boga

Redakcja

Ukazała się właśnie książka „Alfabet”, wywiad rzeka Ryszarda Bongowskiego z dominikaninem, o. Józefem Puciłowskim. To „realny dialog doświadczonego duszpasterza z wierzącym nieustannym poszukiwaczem” – pisze w przedmowie Zbigniew Nosowski.

  • Krzysztof Penderecki

Słuchając Pendereckiego

Zygmunt Mycielski

Każdy kompozytor posiada swój własny czas trwania, oczekiwania, zaskoczenia. Sąd słuchaczy Krzysztofa Pendereckiego wyprzedził rozważania teoretyków, zaintrygowanych pierwszymi jego dziełami, ale nie spodziewających się takiego ich rozgłosu.

  • Ludzka potrzeba metafizyki bądź jej pozoru

Ludzka potrzeba metafizyki bądź jej pozoru

Piotr Krasucki

Jerzy Vetulani w książce „Ćwiczenia duszy, rozciąganie mózgu” zauważa: „Gdy znika religia, w jej miejsce pojawiają się rytuały i ceremonie świeckie”. Zdradza to jakąś głęboką ludzką potrzebę metafizyki.

  • „Proces” Krystiana Lupy

Rozszczepienie. O „Procesie” Krystiana Lupy

Jacek Wakar

Krystian Lupa w „Procesie” mówi nie tylko o Polsce roku 2017. Opowiada o świecie, w którym nagle zaczęło dojmująco brakować powietrza. Obrazuje proces dewastacji ludzkich wnętrz, jakiego doświadczamy.